بعد از ارتحال دكتر شريعتى به مشهد رفتيم و به منزل پدر دكتر، استاد محمد تقى مزينانى، سرى زديم تا تسليتى عرض كرده باشيم.پدر دكتر خيلى شكسته و غمگين بود. حاج شيخ سوره ى انشراح را توضيح داد و گفت كه چگونه ذكر رفيع مى تواند زمينه ى انشراح صدر باشد.سپس فرمود: آيه مى فرمايد: «ان مع العسر يسرا»، نه ان بعد العسر يسرا; يعنى همراه سختى آسانى هست نه بعد از سختى; آن هم سه آسانى و مثالى زد: هنگامى كه كارگرى بار را بر مى دارد هم خودش و عضلاتش قوى شده، هم مزدى مى گيرد و آبگوشت ظهرش را به پا مى كند. از تكرار آيه ى «فان مع العسر يسرا» نتيجه گرفته مى شود كه دو پاداش وجود دارد و يك پاداش هم در آيه ى هفت سوره ى طلاق مطرح شده است. استاد مزينانى از جا برخاست و حاج شيخ را تا در منزل مشايعت كرد و گفت: «يك هفته زمين گير شده بودم. اين تفسير مرا سر پا كرد!» خدا هر دو را رحمت كند.حاج شيخ خودش فرمود: يك بار هم با دكتر بحثى درباره انتظار داشتم كه انتظار بالاتر از اعتراض است. انتظار آمادگى است در فكر، در روح و در عمل؟ ابهام دارد.همين جا بگويم كه او معتقد بود دكتر را نبايد تكفير كرد. بايد ديدگاه هاى او را نقد و بررسى كرد و نقاط ضعف و قوت آن را نشان داد همچنان كه تحليل دكتر را درباره حركت امام حسين(ع) در كتاب «عاشورا» نقد نمود.